ΑΥΤΟΜΑΤΟ ON/OFF ΟΤΑΝ ΕΚΠΕΜΠΟΥΜΕ

Τετάρτη 14 Απριλίου 2010

Ταξίδι ερωτικό


Ένα ταξίδι ερωτικό,
στης ηδονής τον κήπο,
γυμνές κοπέλες τρέχουνε
κι άγουρα αγόρια, πλήθη.
Σε μονοπάτι μυστικό,
χάνει η καρδιά το χτύπο,
πλάι σε νερά που βρέχουνε
μιας κόρης τ’ άσπρα στήθη.

Λουλούδι μου μυριστικό,
μού λείπεις, δε σού λείπω,
ποια χείλη τώρα σ’ έχουνε,
σε ποιας καρδιάς τα βύθη;
Παραπονιέσαι, δε σ’ ακώ,
πονάς, σ’ εγκαταλείπω,
αντέχει αυτούς π’ αντέχουνε,
η φυλακή που εστήθη.

Είναι πικρό κι είναι γλυκό
κι έχει δικό του τύπο
κι όλοι σ’ αυτό προστρέχουνε
γιατί μπορεί και πείθει.
Ένα ταξίδι ερωτικό,
στης ηδονής τον κήπο,
τ’ άστρα απ’ τη γην απέχουνε,
όσο ένα παραμύθι.


animated-bus-divider

Τρίτη 13 Απριλίου 2010

Η νέγρα Μαίρη


Με μια θαμπή φωτογραφία μου στο χέρι,
κατέβηκε στην προκυμαία η νέγρα Μαίρη.
Από την Αφρική το πλοίο την έχει φέρει
κι ούτε με γνώρισε ποτέ κι ούτε με ξέρει.

Έχει φτωχούς ανθρώπους στα δικά της μέρη,
πολλοί δεν προλαβαίνουν καν να γίνουν γέροι.
Πήγα, λοιπόν, σ’ ένα γραφείο στο Κρυονέρι,
για να μού βρουν κοπέλα που να μ’ ενδιαφέρει.

Τα χρόνια φεύγουν, σαν ξερόφυλλα στ’ αγέρι
γι’ αυτό κι εγώ, μια μαύρη διάλεξα για ταίρι.
Απ’ τη φωτιά για να σωθεί κι απ’ το μαχαίρι,
υπό συνθήκες άλλες, άτυχη «από χέρι».

Τι με πειράζει, που τη γλώσσα μου δεν ξέρει;
Από πολλές πλευρές, ετούτο με συμφέρει.
Μ’ ένα μονόπετρο που φτιάξαν καλογέροι,
θα την αρραβωνιάσω, μέρα μεσημέρι.

Και θα φροντίζει εμένα κι όλο μου τ’ ασκέρι
και θα μ’ ευγνωμονεί χειμώνα καλοκαίρι.
Θα ’ναι πιστή, πολύ πιστή, από ανάγκη εν μέρει
και μες στο σπίτι μου θα λάμπει σαν αστέρι.


animated-bus-divider

Τετάρτη 7 Απριλίου 2010

Σεις


Σεις – η γλυκιά η μορφή σας!
Πώς σας φωνάζουνε;
Με θέλγουν οι οφθαλμοί σας,
που μ’ άστρα μοιάζουνε.

Στη γη, καθένας άλλος,
θα ’στεργε να ’χει το,
το αστείρευτό σας κάλλος,
το ακαταμάχητο.

Να με καταδεχτείτε,
δεν τ’ ονειρεύτηκα
κι όλα τριγύρω – δείτε!
Φαντάζουν ψεύτικα.

Χρυσό ’ναι το φεγγάρι,
τούτης της θάλασσας,
σαν το μαργαριτάρι,
μέσα στη σάλα σας.

Παρακαλώ σας, μόνο
– φιλώ το χέρι σας,
πείτε μου, γιατί κρυώνω,
εδώ στα μέρη σας;

Κι ενώ πολύ ψηλά ’ναι,
το θάμβος διάπυρο,
φιγούρες μού μιλάνε,
σαν βρέφος άπειρο.

Μ’ αυλούς με ταχταρίζουν,
στα πανηγύρια τους,
με χάδια με κοιμίζουν,
στα κοιμητήρια τους.

Σεις – η γλυκιά μορφή σας!
Ποιο φέρετε όνομα;
Τιάρα στην κεφαλή σας,
που φέγγει αυτόνομα.


animated-bus-divider

Κυριακή 14 Μαρτίου 2010

Σέξι

sexy


Σε ξέρω· είσαι πιο σέξι,
σηκώνεσαι απ’ τις έξι,
όταν κοιμάμαι εγώ.

Γυρίζεις στα δωμάτια,
μα με κλειστά τα μάτια,
πώς θέλεις να σε δω;

Τις νύχτες, το ταβάνι
κοιτώ και δε μού κάνει
καρδιά να κοιμηθώ.

Μα μόλις ξημερώσει,
νιώθω μια νύστα τόση,
να πέσω στο βυθό.

Μού λείπεις, δε σού λείπω,
σ’ αναζητώ στον κήπο,
σε ψάχνω στο στενό.

Γέμισαν από σένα,
λεωφορεία και τρένα
κι οι δρόμοι που περνώ.


animated-bus-divider

Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2010

Οι γοργόνες


Στον ήλιο στεγνώναν γυμνά τα κορμιά τους,
γοργόνες δεν ήταν, κρυμμένες στους βάτους.

Ούτε άστρα απ’ το σέλας σε μήκη και πλάτια,
σαν φώτα μεγάλα, που μοιάζουν με μάτια.

Τον κρότο, τη λάμψη, την όψη τους είδα,
μια μέρα, με δίχως αγάπης ελπίδα.

Προσπέρασα κι είπα, «δεν είναι για μένα»
κι απέ, λυπημένος, θυμήθηκα εσένα.

Τα χάδια, το σώμα, την κορμοστασιά σου,
τ’ ατίθασο βλέμμα, τ’ αγκάθια φιλιά σου.

Πισάχναρο πήρα, το φως τους για να ’βρω,
μα βγήκα σε βράχο καμένο και μαύρο.

Χαμένες εκείνες· αλήθεια, πού πάνε;
Τα κύματα, ακόμα, ποιες ήταν ρωτάνε.

Κι αν ήταν νεράιδες, που ζούνε στα μάκρη
κι αν ήταν κορίτσια που κρύβουν το δάκρυ.


animated-bus-divider

Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου 2010

Στην μπανιέρα μου μπήκες


Στην μπανιέρα μου μπήκες,
μαζί λουστήκαμε
και μες στις σαπουνάδες,
αγκαλιαστήκαμε.

Εφιάλτης ήταν ίσως,
μάνα, την πάτησα,
κουράστηκα στη μάχη
και τα παράτησα.

Έξω απ’ το σπιτικό μας,
περνάνε τ’ άργανα,
ταχτάρισέ με πάλι,
μωρό στα σπάργανα.

Ο γύφτος ο αρκουδιάρης,
χτυπάει το ντέφι του
κι ο Θιος για να κοιτάξει,
μεριάει τα νέφη του.

Η μόνη αγάπη που ’χα,
μ’ άλλον κάνει έρωτα,
άλλονε βάζει μέσα
και μένα δε ρωτά.

Να, τρίψε μου την πλάτη,
με το σφουγγάρι σου,
μάνα, να καμαρώνεις,
το παλικάρι σου.

Π.Θ.Τουμάσης


animated-bus-divider

Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2010

Η βασίλισσα του Καρναβαλιού


Μιαν όμορφη κουκλίτσα,
μόλις εφτά χρονώ,
βασίλισσα την ντύσαν,
για τον καρνάβαλο.
Αυτή χορεύει σάμπα
χωρίς να σταματά
κι η δίνη τη ζαλίζει
και την παραπετά.

Ξάφνου, το κλάμα αρχίζει,
μπρος στ’ άγριο κοινό,
που κάνει να δακρύσει
και τον καρνάβαλο.
Τα μάγουλά του εκείνος
κρατώντας γελαστά,
γυρίζει και τής λέει,
στ’ αφτί ψιθυριστά:

«Βασίλισσά μου, δες με,
σε υπηρετώ πιστά,
γιατί μια τέτοια μέρα,
βάζεις τα κλάματα;
Μην ήσουνα βαρκούλα
που σπάσαν τα κουπιά,
μην κλαις που θα με κάψουν
και δεν αντέχεις πια»;

«Εγώ, καρνάβαλέ μου,
δεν κλαίω για σένανε
κι αν ήμουνα βαρκούλα,
κάλλιο ας με δένανε.
Η τιάρα τούτη φταίει,
που μού ’ρχεται στενή,
και μόλο της τ’ ασήμι,
σαν ψέμα είναι φτηνή».

Π.Θ.Τουμάσης


animated-bus-divider

Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010

Σού 'κοψα λουλούδι


Σού ’κοψα λουλούδι,
κόκκινο σαν φλόγα,
σού ’γραψα τραγούδι,
που η καρδιά εμολόγα.

Φόρεσα στεφάνι,
μ’ αγκαθιές του κήπου,
για να πεις: «Τι κάνει;
Τού ’στριψε του τύπου».

Περπατώ στο δρόμο
και μιλώ για σένα,
κουβαλώ στον ώμο,
τα φιλιά σου, ένα-ένα.

Στο μετρό πηγαίνω,
να ’ρθεις σαν και πρώτα
και περνάει το τρένο,
μ’ όλα του τα φώτα.

Κάθε του βαγόνι,
κρύβει τη μορφή σου,
πότε φεύγεις μόνη,
πότε είμαι μαζί σου.

Π.Θ.Τ.


animated-bus-divider

Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010

Η Λιάνα


Βράζει η Λιάνα, βράζει η Λιάνα
και στη βρύση τρέχει για να
πιει νερό κάτ’ απ’ τη βάνα,
σαν σκασμένη Βραζιλιάνα.

Μένει τόπλες και τσιτσίδι,
την πυρώνει ο ήλιος ήδη,
βάζει λάδι, βάζει ξύδι
και μυρίζει σαν κοψίδι.

Δίπλα της, στην παραλία,
ρίχνουν άγκυρα δυο πλοία,
το ’να λέγεται «Φιλία»
και το άλλο, «Μεγαλεία».

Πιάνονται στα χέρια οι μούτσοι,
άσπροι μούτσοι, μαύροι μούτσοι,
δεν τούς έμεινε παπούτσι,
είχανε μυαλό κουκούτσι.

Μείναν μόνοι οι καπετάνιοι,
στο μικρούτσικο λιμάνι,
άντρες ώριμοι και σπάνιοι,
τρών’ τη Λιάνα στο τηγάνι.

Π.Θ.Τ.


animated-bus-divider

Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2010

Κοιμάται ο νους


Κοιμάται ο νους στην έκταση της άμμου,
κοιμάται το κορίτσι μου, σιμά μου…
Με τα χρυσά μαλλιά της απλωμένα,
σ’ αστέγνωτα σεντόνια πτυχωμένα.

Κορμί γυμνό και βελουδένιο σώμα,
απ’ τη σιγή, πιο παγωμένο ακόμα…
Στον ουρανό, η σελήνη σπέρνει ασήμια
και στα βουνά τα μαύρα, κλαίν’ τ’ αγρίμια.

Βαμμένος με των αστεριών το θάμπος,
τής σιγοτραγουδώ, ν’ ακούσει σάμπως…
Και μια φωνή-λυγμός, στα δυο της στήθια,
«αγάπη μου», μού λέει, «δεν είν’ αλήθεια».

Τα ψέματα, για δες, όμορφα που ’ναι,
μ’ αρέσει να τ’ ακούω, στ’ αυτιά να ηχούνε…
Κι απ’ τα γλυκά, σμιχτά δικά της χείλια,
περσότερα ζητώ!... Εκατό και χίλια.

Κοιμάται η πολιτεία η βυθισμένη,
κοιμάται κι η μικρή μου αγαπημένη…
Με τα μελιά τα μάτια της κλεισμένα,
σε γάμου κλίνη, που ’τανε για μένα.

Π.Θ.Τ.


animated-bus-divider

Locations of Site Visitors