ΑΥΤΟΜΑΤΟ ON/OFF ΟΤΑΝ ΕΚΠΕΜΠΟΥΜΕ

Τετάρτη 2 Μαρτίου 2011

Πράσιν' αλογάκια


Τα πράσιν’ ανθρωπάκια,
που κατοικούν στον Άρη,
λατρεύουν τα σουβλάκια,
με μπόλικο μπαχάρι.

Τα πράσινα ματάκια,
που τα ’χα για φεγγάρι,
τα κάνανε πλακάκια,
μ’ έν’ άλλο παλικάρι.

Τα πράσιν’ αλογάκια,
που μού ’λεγες με χάρη,
τα ξέρουν τ’ αραπάκια,
στου δρόμου το φανάρι.

Τα πράσινα βυζάκια
και ποιος μού τα ’χει πάρει
και ποιος τα κάνει μάκια,
να ’ρχόσουνα μακάρι.

Στα πράσινα παγκάκια,
κοιμάμ’ και στο χορτάρι,
με γένια και μουστάκια,
ωσάν το διακονιάρη.

Τα πράσινα πουλάκια,
θαρρούν πως ρίχνω στάρι,
χτυπάνε παλαμάκια,
δεν παίρνω ’γώ χαμπάρι.

Τα πράσινα σοκάκια,
τα ’φαγα με το φτυάρι,
λατρεύω τα σουβλάκια,
με μπόλικο μπαχάρι.


animated-bus-divider

Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2011

Η Μαντώ


Χάνω λάδια και γίνομαι λιώμα,
μόλις βλέπω το λάγνο σου σώμα,
σε φαντάζομαι μες απ’ τα ρούχα,
μα φοβάμαι τα «ξουτ» και τα «γιούχα»!

Τι ’ν’ αυτές οι καμπύλες οπού ’χεις,
δεν ζωγράφιζε τέτοια ο Τσαρούχης,
στην παλάμη μου θέλω να κλείσω,
τα μπροστά, τα πλαϊνά και τα πίσω!

Σαν περνώ κι είσαι μπρος στη βιτρίνα,
το κεφάλι μου σκύβω με πείνα,
λιγουρεύω· το σάλιο μου τρέχει,
αλλά συ, «ζα μαν φου», «πέρα βρέχει»!

Το ’χω βάλει σκοπό στο μυαλό μου,
να σ’ αρπάξω στη μέση του δρόμου,
να σε κλείσω στα μπράτσα μου μέσα,
για να σ’ έχω δικιά μου γιατρέσσα!

Θα σού χτίσω παλάτι από πέτρα,
με τα κάγκελα τέσσερα μέτρα,
να μη βλέπεις τους άντρες τους ξένους
και να ζεις σαν Μαντώ Μαυρογένους!


animated-bus-divider

Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου 2011

Δώρο


Έχει βαμμένα χείλια και την αρρώστια
κι όσοι την αγαπήσαν, πέσαν στην τρύπα,
πουλιέται στα σοκάκια – κορμί κι εντόστια,
για πέντε ευρώ την ώρα, χώρια την πίπα.

Έχασε και τους δυο της γονιούς αντάμα,
«φόνος κι αυτοχειρία», γράψαν οι μπάτσοι,
σνιφάρησε ηρωίνη, μαζί και κλάμα,
ξεπούλησε τα πάντα κι έτσι ήρθε πάτσι.

Σ’ ένα λερό δωμάτιο γιομάτο ζωύφια,
πήγα κι εγώ μια νύχτα και πήρα δώρο,
να ζω μέσα στη θλίψη και την κατήφεια,
για πέντε ευρώ την ώρα, χώρια το φόρο.


animated-bus-divider

Κυριακή 30 Ιανουαρίου 2011

Λουντμίλα


Αγαπημένη μου Λουντμίλα,
πες μου, γιατί σωπαίνεις; Μίλα!

Γιατί κοιτάζεις στο ταβάνι;
Τι σού ’φταιξα, τι σού ’χω κάνει;

Το χέρι σου το παγωμένο,
τώρα σού το βαστώ σαν ξένο!

Και σού χτενίζω τα μαλλιά σου,
που ’ναι ξερόκλαδα του δάσου!

Ποιος από μένα σ’ έχει κλέψει,
το ’χω συνέχεια στη σκέψη.

Πού ταξιδεύεις, σε ποια πλάτη,
μήπως μού κάκιωσες για κάτι;

Λούντα γλυκιά, Λούντα μοιραία,
μαζί θα φύγουμε, παρέα!

Θα βρούμε τα χρυσά παλάτια,
που ’βλεπα μες στα δυο σου μάτια!


animated-bus-divider

Τρίτη 25 Ιανουαρίου 2011

Εν ύπνω


Θα κοιμηθώ αγκαλιάζοντας το μαξιλάρι
και θα με φέρει ο ύπνος στου όνειρου τη γη,
εκεί, από μένανε κανείς δε θα σε πάρει,
θα σ’ έχω δίπλα μου κι απόψε, ως την αυγή.

Είμαι καλά, δεν έχω ζάλη εδώ και μέρες,
έτσι βυθίζομαι στον ύπνο μου γλυκά,
λεφτά μάς λείπανε να φτιάξουμε τις βέρες,
μα, κάθε που ’ρχομαι, σού φέρνω και γλυκά.

Αγάπη μου, μόλις βρεθώ στην αγκαλιά σου,
πια δε φοβάμαι σαν σπουργίτι τ’ ουρανού,
είμαι πανίσχυρος, γι’ αυτό τους άλλους νοιάσου,
που ζουν μονάχοι τους με σαλεμένο νου.

Υπάρχει μια ρωγμή στον τοίχο και παγώνω,
σκεπάζομαι όμως και τα ρούχα μου φορώ,
δεν το περίμενα πως χρόνο με το χρόνο,
με πιο μεγάλο πόθο θα σε λαχταρώ.

Αστεία-αστεία, μαζί περνάμε όλη τη νύχτα,
σ’ ένα μονό κρεβάτι που ’χω από παιδί,
στη μάνα στέλνω βιαστικά το «καληνύχτα»
και τρέμω κάποτε μην τύχει και μας δει.


animated-bus-divider

Κυριακή 18 Ιουλίου 2010

Δεν μπορώ να πω


Κι αν για τον έρωτα μου δεν μπορώ να πω…
αν δεν μιλώ για τα μαλλιά σου,
για τα χείλη,
για τα μάτια.
Όμως το πρόσωπο σου που κρατάω μες την ψυχή μου
ο ήχος της φωνής σου που κρατώ μες το μυαλό μου
ημέρες του Σεπτέμβρη που ανατέλλουν στα όνειρα μου
ταις λέξεις και ταις πράξεις πλάθουν και χρωματίζουν
σ' όποιο θέμα κι αν περνώ, όποια ιδέα κι αν λέγω…

Κ. Π. Καβάφης


animated-bus-divider

Σονέτο XLIII


Σ’ αγαπώ στο βάθος, πλάτος και ύψος
που η ψυχή μου δύναται να φτάσει, σαν ψάχνει αόρατη
να βρει το τέλος του Είναι και της Χάρης της ιδανικής.
Σ’ αγαπώ στο επίπεδο της ταπεινότερης
καθημερινής ανάγκης, κάτω απ’ τον ήλιο ή του κεριού το φως.
Σ’ αγαπώ ελεύθερα, όπως παλεύουν οι άντρες για το Δίκιο.
Σ’ αγαπώ αγνά, όπως απεχθάνονται τον Έπαινο.
Σ’ αγαπώ με το πάθος που έντυνα
παλιά τις λύπες μου και με την πίστη
των παιδικών μου χρόνων.
Σ’ αγαπώ με μιαν αγάπη που νόμιζα πως έχασα
μαζί με τους χαμένους μου αγίους - σ’ αγαπώ με την ανάσα,
τα χαμόγελα, τα δάκρυα όλης της ζωής μου! - και αν ο Θεός ορίσει
θα σ’ αγαπώ περισσότερο μετά το θάνατο.

Ελίζαμπεθ Μπάρρετ Μπράουνιγκ


animated-bus-divider

Τετάρτη 14 Απριλίου 2010

Ταξίδι ερωτικό


Ένα ταξίδι ερωτικό,
στης ηδονής τον κήπο,
γυμνές κοπέλες τρέχουνε
κι άγουρα αγόρια, πλήθη.
Σε μονοπάτι μυστικό,
χάνει η καρδιά το χτύπο,
πλάι σε νερά που βρέχουνε
μιας κόρης τ’ άσπρα στήθη.

Λουλούδι μου μυριστικό,
μού λείπεις, δε σού λείπω,
ποια χείλη τώρα σ’ έχουνε,
σε ποιας καρδιάς τα βύθη;
Παραπονιέσαι, δε σ’ ακώ,
πονάς, σ’ εγκαταλείπω,
αντέχει αυτούς π’ αντέχουνε,
η φυλακή που εστήθη.

Είναι πικρό κι είναι γλυκό
κι έχει δικό του τύπο
κι όλοι σ’ αυτό προστρέχουνε
γιατί μπορεί και πείθει.
Ένα ταξίδι ερωτικό,
στης ηδονής τον κήπο,
τ’ άστρα απ’ τη γην απέχουνε,
όσο ένα παραμύθι.


animated-bus-divider

Τρίτη 13 Απριλίου 2010

Η νέγρα Μαίρη


Με μια θαμπή φωτογραφία μου στο χέρι,
κατέβηκε στην προκυμαία η νέγρα Μαίρη.
Από την Αφρική το πλοίο την έχει φέρει
κι ούτε με γνώρισε ποτέ κι ούτε με ξέρει.

Έχει φτωχούς ανθρώπους στα δικά της μέρη,
πολλοί δεν προλαβαίνουν καν να γίνουν γέροι.
Πήγα, λοιπόν, σ’ ένα γραφείο στο Κρυονέρι,
για να μού βρουν κοπέλα που να μ’ ενδιαφέρει.

Τα χρόνια φεύγουν, σαν ξερόφυλλα στ’ αγέρι
γι’ αυτό κι εγώ, μια μαύρη διάλεξα για ταίρι.
Απ’ τη φωτιά για να σωθεί κι απ’ το μαχαίρι,
υπό συνθήκες άλλες, άτυχη «από χέρι».

Τι με πειράζει, που τη γλώσσα μου δεν ξέρει;
Από πολλές πλευρές, ετούτο με συμφέρει.
Μ’ ένα μονόπετρο που φτιάξαν καλογέροι,
θα την αρραβωνιάσω, μέρα μεσημέρι.

Και θα φροντίζει εμένα κι όλο μου τ’ ασκέρι
και θα μ’ ευγνωμονεί χειμώνα καλοκαίρι.
Θα ’ναι πιστή, πολύ πιστή, από ανάγκη εν μέρει
και μες στο σπίτι μου θα λάμπει σαν αστέρι.


animated-bus-divider

Τετάρτη 7 Απριλίου 2010

Σεις


Σεις – η γλυκιά η μορφή σας!
Πώς σας φωνάζουνε;
Με θέλγουν οι οφθαλμοί σας,
που μ’ άστρα μοιάζουνε.

Στη γη, καθένας άλλος,
θα ’στεργε να ’χει το,
το αστείρευτό σας κάλλος,
το ακαταμάχητο.

Να με καταδεχτείτε,
δεν τ’ ονειρεύτηκα
κι όλα τριγύρω – δείτε!
Φαντάζουν ψεύτικα.

Χρυσό ’ναι το φεγγάρι,
τούτης της θάλασσας,
σαν το μαργαριτάρι,
μέσα στη σάλα σας.

Παρακαλώ σας, μόνο
– φιλώ το χέρι σας,
πείτε μου, γιατί κρυώνω,
εδώ στα μέρη σας;

Κι ενώ πολύ ψηλά ’ναι,
το θάμβος διάπυρο,
φιγούρες μού μιλάνε,
σαν βρέφος άπειρο.

Μ’ αυλούς με ταχταρίζουν,
στα πανηγύρια τους,
με χάδια με κοιμίζουν,
στα κοιμητήρια τους.

Σεις – η γλυκιά μορφή σας!
Ποιο φέρετε όνομα;
Τιάρα στην κεφαλή σας,
που φέγγει αυτόνομα.


animated-bus-divider

Locations of Site Visitors